چند ماه ها پیش تصمیم گرفتم شبی چند صفحه قران با معنی بخونم .

 هر بار هم که می خوندم هدیه می کردم واسه آدم هایی که مشکل داشتند .

خیلی از آدم ها شاید ندونند یا اصلا من رو نشناسن که من بهشون چنین هدیه ای می دادم . و این حس برام لذت داشت .

از همسایه تا فامیل ...... خانواده  / دوست /  استاد / اموات / بچه های دانشگاه /

 بعضی کارمندان سازمان / بیماران/ بی خانمانان / مجردها / متاهل ها / بیکارها / زندانیا / کنکوریها / وبلاگیها

مشکل  نوه یه خانمه که تو بانک  تا نوبتش بشه داشت واسه یکی دیگه می گفت و من فقط صداش رو شنیدم و

یا اون یکی که حسرت دیدن فرزند و همسرش بود / اون آدمه که همیشه میگه زندگی سخته / اون یکی که دوست داره همسرش مهربونتر باشه /  اون دختره که 12 ساله مادرش فوت کرده و الان 29 ساله شه / اون یکی که از وبلاگش معلومه خیلی ناراحته ولی نمیگه / اون یکی که هر جا میره همسره ایده ال پیدا نمی کنه / اون خانمه که خادم امام رضاست / اون یکی که همیشه به آدما کمک می کنه / اون پیرزنه ........................................

...........................................واسه خیلی آدم ها .

و تمام معانی اون صفحات در یک حمله در ذهنم نقش بست که :

 و خداوند راست گفت پس درست ایمان بیاورید.

 و امشب  شب 19 رمضان آن قران ختم شد. یه حال خاصی هستم . وقتی دعای ختم قران رو خوندم آدما جلوی چشام می اومدن یا اون لحظاتی که قران می خوندم . قران رو بستم و به خدا گفتم خدایا حالا یه دعا واسه خودم می کنم : مرا با نور قران زنده بدار و با نور آن هدایتم کن و با نور آن مرا بمیران .